Het heeft nog lang geduurd, maar uiteindelijk komt het ongenoegen van het postpersoneel weer tot uiting. Het vernietigen van arbeidsplaatsen en het stelselmatig verhogen van de werkdruk, het uitblijven van een significante loonsverhoging in ruil voor de reeds geleverde inspanningen door het personeel liggen aan de basis van dit probleem. De reeds geleverde inspanningen en inleveringen door het personeel worden steevast beloond met een volgende besparingsronde, zodat onze managers nog meer winstpremie’s kunnen binnenrijven. Deze problematiek kan op bijzonder weinig aandacht van de media rekenen. In tegenstelling tot de werknemers van Opel(die overigens op mijn sympathie kunnen rekenen) worden de problemen van het postpersoneel heel oppervlakkig door de media in beeld gebracht. Het lijkt er heel sterk op dat het niemand een bal kan schelen hoe de Belgische Staat zijn ambtenaren overgeleverd heeft aan niets ontziende geldwolven. Welke politieke partij heeft voldoende waardering voor het postpersoneel om ook na 10 juni aandacht aan onze problemen te besteden? Nu is het de moment om de dame’s en heren politici onze gerieven kenbaar te maken, want samen met onze vrienden en familie vertegenwoordigen we meer dan honderdduizend stemmen!
