Teveel personeel beweert de directie bij hoog en bij laag. Hoe verklaart men dan de contracten van bepaalde duur? Waarom maakt De Post dan gebruikt van interim-arbeid? Waarom maakt Taxipost dan gebruik van zelfstandige koeriers? Hoe is het dan mogelijk dat het personeel geen verlof kan krijgen? Waarom kunnen zieke medewerkers dan niet vervangen worden? Liever nog dan zieke postbode’s te vervangen, laat men de klanten hun briefwisseling een paar dagen liggen, tot de betreffende postbode’s genezen zijn. Wat staat er ook alweer in dat befaamde beheerscontract?
De loonkosten liggen te hoog beweert de directie bij hoog en bij laag. De lonen bij De Post liggen 15 tot 20% onder die van de privé-sector. Steeds word het vergelijk met de privé-sector gemaakt, behalve wanneer het de lonen betreft, dan gaat die vergelijking voor de directie niet op. De verloning van onze managers daarentegen kan de vergelijking met de privé-sector wel doorstaan en zeer goed zelfs.
Vriendjespolitiek, erger dan ooit tevoren. Jobs op maat gemaakt voor wie in de gratie is bij onze vetbetaalde managers. Jobs waar de statutaire personeelsleden van verstoken blijven en geen enkele kans op krijgen. Jobs gereserveerd voor de vriendjes. Vriendjes die desnoods binnengehaald worden via interimkantoren. Niets word onbenut gelaten om statutairen te benadelen. Statutaire personeelsleden hebben zeer weinig tot geen kans om zich binnen het “nieuwe” postbedrijf te ontplooien. Systematisch worden statutaire personeelsleden gediscrimineerd!!!
Blijkbaar kunnen deze geldhongerige huurlingen zich alles veroorloven, wetten en regels zijn aan hun niet besteed. Met nooit geziene arrogantie en minachting voor de klanten en het personeel voeren ze hun zuiver op winst gebaseerde plannen uit. Niets of niemand legt hun ook maar iets in de weg. Zij worden op geen enkele manier gecontroleerd. Waar zitten onze politici? Bij Debby en Nancy met nen baard opgeplakt?
april 12, 2007 om 1:58 pm
De sluiting van een vierhonderdtal postkantoren toont aan in welke richting het uitgaat. Sluiting van kantoren, vermindering van het aantal inhuringen, verkoop van eigen patrimonium… En op die manier wordt voorlopig nog winst gemaakt.De afkalving van de personeelsbarema’s zorgt momenteel ook voor heel wat opschudding binnen de onderneming.Vroeger moest men aan examens deelnemen om vooruitgang te maken in de onderneming. De evolutie van een postman of een bediende gebeurde volgens een vast patroon : een examen waarin zijn algemene kennis, zijn kennis van het postnetwerk en van de beoogde functie centraal stonden. Vandaag gaat het helemaal anders: om vooruit te geraken in De Post moet je beschikken over een stelletje invloedrijke vrienden of relaties, moet je op belangrijke momenten een grote mond durven opzetten en vooral mag je … geen statutair“postier”zijn. De betrekkingen worden aangeboden op lijsten waarbij de toewijzingscriteria volledig op maat gesneden zijn van de persoon die men op die betrekking wilt of die men wilt promoveren. Op die manier kan men vaststellen dat personen die meerdere keren mislukten in officiële bevorderingsexamens thans betrekkingen bekomen op basis van een interne proef of “screening” (!). Officieel mag iedereen aan die examens deelnemen maar wie er als laureaat te voorschijn komt is meestal reeds vooraf vastgelegd. Het valt regelmatig voor dat een kandidaat reeds vooraf verneemt dat deelnemen aan de proef eigenlijk geen zin heeft omdat de betrekking nu eenmaal niet voor hem is bestemd. Beschikken over het diploma dat voor de betrekking vereist is is ook al geen absolute voorwaarde: enkel de voorspraak is van tel.Onlangs werd door De Post een functieclassificatiesysteem ingevoerd waarbij enerzijds een belangrijk gedeelte van het personeel zich gedegradeerd ziet en waarbij anderzijds een minderheid van de personeelsleden een functie krijgt die in het verleden buiten haar bereik lag wegens de examendrempel. Er kan weliswaar in beroep gegaan worden ten de toegewezen functieklassering maar de ingediende worden systematisch afgewezen omdat de onderneming zowel rechter als partij is is die zaak. De regels en de termijnen worden al evenmin gerespecteerd.Vandaag heersen binnen De Post de wetten van de jungle. Er wordt beweerd dat het personeel weinig gemotiveerd is, wat een pertinente onwaarheid is. Teleurgesteld, dat wel! En men moet de redenen zoeken bij de maatregelen die ten aanzien van dat personeel werden genomen. De billijkheid en de gelijkheid van kansen zijn verdwenen. Van mensen die op die wijze worden behandeld moet men geen mirakels meer verwachten. De meerderheid berust in de toestand omdat ze geen andere keuze heeft. Ze werkt verder zonder illusie of zonder hoop op verandering in de toekomst. Aangezien de wet van de stilte zijn intrede heeft gedaan moet men niet al te bang zijn dat onrechtvaardige toestanden worden uitgebazuind.En wat doen de vakbondstop die tenslotte verondersteld wordt de belangen van haar leden te behartigen ? Door het aanvaarden van de promoties, die hen in de loop van 2004, in de schoot werden geworpen kan worden gesteld dat die mensen door de Directie van De Post gekocht zijn. Ziedaar wat er van deze, ooit alom gewaardeerde, aan het publiek toegewijde instelling is geworden.Nochtans moet niet alles in een zwart-wit perspectief bekeken worden. Bovendien moet ook niet iedereen over één kam worden geschoren: sommige mensen hebben hun promotie eerlijk verdiend, sommige vakbondsafgevaardigden doen hard hun best om de belangen van hun leden te behartigen, sommige postmannen of bedienden zijn niet altijd een voorbeeld voor de anderen… Maar die minderheden zijn slechts de uitzonderingen die de huidige regels bevestigen.Het is vandaag de hoogste tijd dat De Post een management krijgt die rekening houdt met de mensen van het bedrijf. Dat personeel verdient het niet om als tamme schapen of als ordinaire stamnummers te worden behandeld maar wel als gerespecteerde leden van de onderneming. Met billijke regels voor iedereen kan de onderneming vooruit gaan en blijven rekenen op de fiere medewerkers die zij altijd gehad heeft. Met bedreigingen, verbodsregels of eenzijdige maatregelen, zoals die vandaag gehanteerd worden komt men niet ver.Indien het management niet in staat blijkt om een andere koers te varen moeten de politieke krachten ook maar eens een woordje meespreken en hun rol spelen. Voorwaarde is wel de wil dat de wil aanwezig is en dat men niet langer zijn kop in het zand steekt.Iedereen heeft erbij te winnen: niet alleen de onderneming maar in de eerste plaats haar klanten.