Is men nu postbode of loketbediende, feit is dat men dagelijks vele financiele verrichtingen doet, bij de klanten thuis of op het postkantoor. Zoiets houd altijd een zeker risico in, wie maakt er immers eens geen vergissing? Voor De Post geen enkel probleem, de postman of loketbediende is zelf verantwoordelijk voor zijn of haar fouten, dus wie een kastekort heeft draait daar zelf voor op en moet het tekort uit eigen zak bijbetalen, wanneer het bedrag te groot is laat De Post zich van zijn “goede” kant zien en “mag” het personeelslid in kwestie in meerdere termijnen terugbetalen.
Kan het nog erger? Ja, natuurlijk kan het nog erger het gaat hier immers over De Post.
Loketbedienden of kantoorhouders die het slachtoffer worden van oplichters, door bv. De klassieke wisseltruc, moeten het op die manier buitgemaakte bedrag integraal uit eigen zak aan De Post terugbetalen!
Kan het nog erger? Wat had u gedacht?
Wanneer een loketbediende of kantoorhouder slachtoffer word van een overval, komt De Post al vrij snel tot de conclusie dat het betreffende personeelslid te veel geld in kas had en de buitgemaakte som of een deel ervan dient te vergoeden.
Mooi voorbeeld voor een overheidsbedrijf niet? En onze vakbonden dan? Tja, nogmaals, er is geen enkele vakbondsafgevaardige verkozen, ze zijn allen aangeduid, in vele gevallen door De Post zelf, en worden ook door De Post betaald. Zou dat er iets mee te maken hebben?
april 6, 2007 om 1:56 pm
en kom maar eens een ongeval tegen met een postvoertuig… wanneer “ze” beslissen dan de postman een fout heeft gemaakt… wel dan moet hij mede de schade betalen…
april 12, 2007 om 10:16 am
De Post: marcheer, zwijg en … toon een mooi beeld van uw onderneming of…
Mijn loopbaan laat mij vandaag toe een algemeen beeld weer te geven van de verscheidene aspecten van de onderneming : van wat geweest is, van wat er momenteel is, en van wat er bekokstoofd wordt.
Gedurende gans mijn loopbaan heb ik collega’s ontmoet voor wie de kwaliteit van het werk en de dienstverlening aan de gebruiker tot hun dagelijkse prioriteit behoorden. Door het vervullen van zijn sociale en professionele taak werkte de postman mee aan het inlossen van het contract dat de Staat had overstaan van de bevolking.
Een groot aantal alleenwonende mensen – gepensioneerden of zieken -, voor wie de postman het enige contactpunt was met de buitenwereld, zouden kunnen getuigen hoe belangrijk de dienstverlening van dit “rijkspersoneel” wel was.
Uiteraard werd er over De Post dikwijls kritiek geuit, soms terecht maar
dikwijls ook ten onrechte. Hoe kon het ook anders in een onderneming die
45.000 personen te werk stelde? De kleine minderheid, die aan de basis van deze kritiek ligt, kan niet wegcijferen dat de meerderheid van de “postiers” dagelijks doorheen alle weersomstandigheden een ruime beroepseer tentoon spreidt.
Beetje bij beetje werd de opdracht van het postpersoneel derwijze aangepast dat de arbeidsrentabiliteit het voornaamste criterium geworden is de concurrentiele omgeving met de andere Europese postbedrijven. Om het aantal postmannen en sorteerders te kunnen verlagen … werden de uitreikingsronden verlengd… en dit alles zonder rekening te houden met de leeftijd en de gezondheidstoestand van de personeelsleden.
De toename van het werk en de verhoogde rentabiliteitseisen hebben ervoor gezorgd dat het sociale karakter en rol van de postman-uitreiker in belangrijk mate werden uitgehold. Dat het imago van zijn functie is
verbleekt is niet zijn schuld. Dit is te wijten aan een Directie die zich
helemaal overgeeft aan de wetten van de mededinging. Dat was reeds
duidelijk te merken in de eerste fase van Georoute … en er komen er nog.
In de centrale diensten gaat het er niet beter aan toe. Na uit het
sukkelstraatje in de informaticadiensten te zijn geraakt is De Post er toch
in geslaagd zich te moderniseren op het vlak van hard- en software. De
rentabiliteit is ook de voornaamste drijfveer geworden in de centrale
diensten van deze onderneming die uitgegroeid is tot een naamloze
vennootschap van publiek recht. Het verwachtte opengooien of de
liberalisering van de postmarkt noopt tot het gebruik van nieuwe spelregels die vergelijkbaar zijn met deze van de distributiesector.
vervolg later