Eerste doelstelling: Onze vakbonden democratiseren.
Deze dagen word er weer druk(?) over de volgende CAO onderhandeld, bij voorbaat een verloren zaak. Het is geen kwestie van wat gaan we uit de brand gaan slepen, maar van wat gaan we er nu weer bij inschieten. Zolang er geen democratisch verkozen syndicale afvaardigingen bestaan die werkelijk begaan zijn met het wel en wee van het personeel, zijn we ten volle overgeleverd aan de willekeur van de directie. Geen enkel syndicale afgevaardigde of vrijgestelde van gelijk welke vakbond is door het personeel verkozen! Zij zijn aangeduid of aangesteld in vele gevallen door de Post zelf. Velen onder hen zien hun functie binnen de vakbonden als een springplank op de carrièreladder, dit vaak ten nadele van hen die zij dienen te vertegenwoordigen. Zij worden ook betaald door de Post wat op zich de vraag oproept waar hun loyaliteiten liggen, want het spreekwoord: “ Wiens brood men eet, wiens woord men spreekt” is in deze zeer zeker van toepassing. Herinnert u zich nog de vorige CAO, die waarbij de 36 urenweek reeds was ondertekend en goedgekeurd door zowel de vakbonden als de directie? Wel de directie kwam eenzijdig op dit ondertekende akkoord terug en lapte een onderhandelde overeenkomst aan zijn laars, en de vakbonden? Juist ja, zij stonden erbij en keken er naar. Dit moet gedaan zijn, er moeten zeer dringend democratische syndicale verkiezingen georganiseerd worden, zodat de meest geschikte kandidaten de verdediging van onze rechten en verworvenheden (of wat daar nog van over is) kunnen verdedigen. De Post word op een totalitaire wijze geleid, met geen enkel ontzag voor de bekommernissen van haar personeel en onze huidige vakbonden zijn een dankbaar werktuig van deze niets ontziende potentaten. DIT MOET DRINGEND VERANDEREN!
Daarom breng deze berichten onder de aandacht van uw werkmakkers.U kan PostmanX Altijd mailen op postmanx@mail.com
maart 25, 2007 om 7:01 pm
Heel veel waarheid in je stukje…